Συγγραφέας της εβδομάδας στο Book Me Up είναι η Ελένη Μανταδάκη και το παραμύθι της <<Πες ΣΤΟΠ λιοντάρι>>

Ελένη μου, θα ήθελα να σε καλωσορίσω για ακόμη μια φορά στο ιστολόγιό μου.

Πάμε να ξεκινήσουμε!

1.Θα ήθελες να μας πεις τι σε ενέπνευσε να γράψεις το παραμύθι με τίτλο «Πες

ΣΤΟΠ λιοντάρι» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές»;

Έμπνευση για κάθε τι που γράφω είναι ο κόσμος γύρω μου. Όταν γράφω

για τα παιδιά θέλω αυτό που θα γράψω να βοηθήσει εκείνα και τις οικογένειές τους.

Ο σχολικός εκφοβισμός είναι κάτι που απασχολεί έντονα την κοινωνία μας και

πιστεύω πως το παραμύθι είναι ένα καλό μέσω για να προλάβεις , να συμβουλέψεις και να ανοίξεις συζητήσεις με τα παιδιά. Κάπως έτσι γεννήθηκε στο μυαλό μου η

ιδέα και μαζί με το σύνθημα που έμαθα στα δικά μου παιδιά όταν ακόμα ήταν πολύ

μικρά για να προστατεύονται έγινε το «Πες ΣΤΟΠ λιοντάρι» μου.

2. Θα ήθελες να μας πεις κάποια πράγματα για τον Άκη και τον Πάρη;

Ο Άκης και ο Πάρης είναι οι κεντρικοί ήρωες του παραμυθιού μου. Το

θύμα που επαναστατεί και ο θύτης. Προσπαθώ μέσα από την δική τους ιστορία να

καταλάβουν τα παιδιά πως τόσο το θύμα όσο και ο θύτης χρειάζονται την βοήθεια

μας. Όλα τα λιονταράκια μου κρύβουν το καλό μέσα τους, ακόμη και ο Πάρης το

δυνατό, μεγαλόσωμο λιοντάρι που φέρνει αναταραχή στην αγέλη με τον ερχομό του.

3. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να περάσεις στους μικρούς αναγνώστες;

Μικρά μου «λιονταράκια» πείτε τα δικά σας ηχηρά ΣΤΟΠ σε ότι δε σας

αρέσει και μην αφήνετε κανέναν να σας παίρνει όσα αγαπάτε. Να μιλάτε στους

μεγάλους για όσα σας φοβίζουν και μαζί θα βρίσκετε τη λύση.

4.Σε ποιες περιπτώσεις πρέπει να λένε τα παιδιά «ΣΤΟΠ!!;» Και πόσο εύκολο είναι

να διαχειριστούν το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού;

Εύκολο σίγουρα δεν είναι. Φυσικά όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε

τόσο μικρότερες θα είναι οι απώλειες. Τα παιδιά μας πρέπει να λένε ΣΤΟΠ όταν

νιώθουν πως κάτι δεν είναι σωστό, πως δεν τους αρέσει αυτό που συμβαίνει και τα

κάνει να φοβούνται. Πρέπει αμέσως μόλις συμβεί κάτι να ενημερώσουν τους γονείς ,

τους δασκάλους. Μα αυτό δε θα συμβεί πάντοτε γιατί τα παιδιά φοβούνται…γι’ αυτό

πρέπει εμείς οι μεγάλοι να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και να παρατηρούμε τα παιδιά

μας. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν και κάποιες ερωτήσεις σχετικές με την ιστορία

μας που μπορούν να βοηθήσουν να κατανοήσουμε αν τα παιδιά μας έχουν βιώσει

κάτι παρόμοιο.

5. Πώς μπορεί ένας γονιός να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση;

Ο κάθε γονιός οφείλει, πιστεύω, να είναι δίπλα στο παιδί του για να

αφουγκραστεί ακόμη και αυτά που το παιδί δε θα ομολογήσει ανοιχτά. Έπειτα πρέπει

να έρθει σε επικοινωνία με το σχολείο και τους ιδικούς. Όλοι μαζί μπορούμε να

αντιμετωπίζουμε τέτοιες καταστάσεις. Θέλει σίγουρα υπομονή και προσοχή. Είναι

πολύ λεπτές οι ισορροπίες και στόχος μας πρέπει να είναι να προστατεύσουμε κάθε

εμπλεκόμενη πλευρά. Επίσης θα ήθελα να τονίσω πως δεν είναι όλες οι πράξεις

επίθεσης φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού. Αν για παράδειγμα μιλάμε για

μεμονωμένα περιστατικά δεν είναι «bullying» αυτό, ας είμαστε προσεκτικοί με τις

λέξεις γιατί και αυτές πονάνε και στιγματίζουν.

6. Θύμα και θύτης. Ποια είναι η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό; Ποιος από

τους δυο φταίει για τη συγκεκριμένη κατάσταση;

Με φοβίζουν το ίδιο και οι δύο λέξεις! Σίγουρα τίποτε ευχάριστο δεν

ακολουθεί μετά… Δε μπορώ να πω πως φταίει το θύμα, αυτό δε θα μπορούσα να το

σκεφτώ σε καμία περίπτωση. Άλλοι άνθρωποι είμαστε πιο δυνατή ψυχικά και άλλοι

όχι. Νομίζω πως και στις δύο περιπτώσεις έχουμε παιδιά που είναι λιγότερο δυνατά…

Σίγουρα ο θύτης έχει την ευθύνη. Μα αυτό που πρέπει να βρούμε είναι το γιατί

έφτασε εκεί…Τι του έχει συμβεί; Ποιο είναι το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει;

Ως γονείς έχουμε χρέος να αντιληφθούμε νωρίς όχι μόνο αν το παιδί μας είναι θύμα

σχολικού εκφοβισμού, μα και το αν το παιδί μας είναι ο θύτης! Η ευθύνη μας είναι

μεγάλη και δυστυχώς δε μπορούμε πολλές φορές να το δεχτούμε, και τελικά αυτός

που φταίει είναι ο γονιός…

7. Θα σε γυρίσω πίσω στα μαθητικά σου χρόνια. Θεωρείς ότι και τότε ήταν τόσο

έντονο το φαινόμενο του εκφοβισμού;

Σίγουρα δεν ονοματίζαμε τις καταστάσεις όπως σήμερα και δεν τις

κατατάσσαμε έτσι σε κατηγορίες μα νομίζω πως και οι εποχές εκείνες ήταν πιο

αγνές. Δυστυχώς η βία υπάρχει παντού γύρω μας και όλα είναι διαφορετικά.

8.Θα ήθελες να μας δώσεις μια μικρή γεύση κι από τη νουβέλα σου;

Η «Γραμμή Άμυνας» μου, η νουβέλα μου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι,

είναι μια ιστορία αγάπης με φόντο το γραφικό Ναύπλιο. Οι ήρωές μου καλούνται να

παλέψουν με τα εμπόδια που τους στήνει η μοίρα και να αντισταθούν ως το τέλος.

Μια ιστορία γλυκόπικρη σαν εκείνα τα γλυκά του κουταλιού… Η ιστορία ενός

μεγάλου έρωτα με πολλές ανατροπές.

9.Ποια είναι η πιο ζεστή ανάμνηση που έχεις από τα παιδικά σου χρόνια;

Οι τούρτες αμυγδάλου της μαμάς για τα γενέθλιά μου. Λάτρευα να την

βλέπω να τις φτιάχνει, να γεμίζει σαντιγί το κορνέ και να τις στολίζει. Μια χρονιά

μάλιστα την έβαλα να τις φτιάχνει τρείς συνεχόμενες μέρες που ερχόταν κόσμος σπίτι

για να γιορτάσουμε!

10. Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια;

Συνεχίζω να γράφω καθημερινά. Είναι ήδη υπό αξιολόγηση ένα

μυθιστόρημά μου , γράφω το επόμενο και αν και είχα πει πως ίσως δεν ξαναγράψω

παιδικό βιβλίο… δε βλέπω να μένω για πολύ μακριά του… το επόμενο έχει κιόλας

γραφτεί στα μονοπάτια του μυαλού μου!

Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και για την υπέροχη συνέντευξη! Καλοτάξιδα

τα βιβλία σου, Ελένη μου!!